Dlaczego posiadacze kredytów frankowych powinni walczyć w sądzie z bankami a nie zgadzać się na proponowane im ugody, jak długo trwa postępowanie w takich sporach, jakie są szanse na wygraną – wyjaśnia Sylwester Kasprzewski, radca prawny, którego kancelaria specjalizuje się w sprawach frankowiczów.
Od kiedy Pan i Pana kancelaria zajmujecie się sprawami frankowiczów?
Od końca 2016 roku. Wtedy poproszono mnie o pomoc prawną w sprawie związanej z kredytem frankowym. Na początku nie wiedziałem jak podejść do tematu, bo to jest trudna i skomplikowana materia. Tak mi się przynajmniej wydawało na początku. Ale zdecydowałem się jednak zająć tą sprawą. W listopadzie 2021 r., po prawie pięciu latach sporu sądowego, został wydany wyrok uznający nieważność umowy kredytowej w tej pierwszej sprawie. A ja „wsiąkłem” w tę tematykę i do dzisiaj się nią zajmuję. Z jednej strony mam poczucie, że pomagam ludziom w trudnych sytuacjach prawnych, a z drugiej strony mam też poczucie pewnej misji. Każdy dzień pokazuje mi, że banki, firmy ubezpieczeniowe, towarzystwa inwestycyjne i inne instytucje finansowe nie traktowały uczciwie swoich klientów, nie przekazywały im pełnych informacji np. związanych z ryzkiem, jakie ponoszą w związku z zawarciem umowy kredytowej. Nie wyjaśniają rzetelnie i szczegółowo ich treści, poszczególnych zagadnień, warunków itp.
Banki i tego typu podmioty finansowe powinny szanować ludzi, klientów i traktować ich uczciwie. Co to znaczy?
Oznacza to, że powinny przekazywać przede wszystkim informacje prawidłowe i rzetelne we właściwy i zrozumiały dla każdego klienta sposób. Tak, aby podejmujący decyzję nie był zaskakiwany jakąś informacją po czasie, albo o której nie było wcześniej mowy, albo o skali ryzyka której nigdy nie był świadomy. Tak jak to miało to miejsce w przypadku spraw frankowych. Takie zachowania instytucji finansowych piętnuje trybunał unijny.
Zaskoczyła Pana skala problemu frankowiczów? Ilość spraw związanych z kredytami frankowymi?
Rzeczywiście, byłem zaskoczony rozmiarem tego problemu. Słyszałem wcześniej, że kredytów frankowych udzielono bardzo dużo. Ale jak się okazuje to było prawie 900 tysięcy umów, ponad 2 mln Polaków zostało w nie uwikłanych. Mamy klientów, którzy reprezentują każdą grupę wiekową, zawodową, poziom wykształcenia, miejsca wykonywania pracy itd. To ludzie z Szczecina oraz całej Polski. Również z zagranicy. Jest ich bardzo wielu. Niestety, prawdziwe jest określenie: każdy z nas zna jakiegoś frankowicza.
Ile spraw prowadzi Pan i Pana kancelaria?
Aktualnie to około 600 spraw, umów kredytowych. Łącznie uzyskaliśmy już około 130 wyroków ustalających nieważności umów kredytowych. Kolejne sprawy dopiero czekają na rozstrzygnięcie. W 2021 roku uzyskaliśmy 89 wyroków w sprawach kredytów CHF – wszystkie są wygranymi dla naszych klientów. Pozywali oni banki, ale również sami byli pozywani przez banki. Niezależnie od tego w jakiej roli występowali uzyskaliśmy wygrane. Sądy orzekały, również prawomocnie, nieważności umów kredytowych m.in. BPH, GeMoney (obecnie BPH), PKO BP, Nordea, mBank, GETIN, Millennium, Kredyt Bank (Santander Bank Polska), Deutsche Bank, Polbank, Fortis i BGŻ (obecnie BNP Paribas Bank Polska S.A.), Lukas Bank (obecnie CreditAgricole Bank Polska S.A.). Nad sprawami pracuję wspólnie z adwokat Marzeną Młocicką oraz całym zespołem Kancelarii GRYF.
Jak długo trwa postępowanie przed sądem?
– Reklama –
Jeśli chodzi o Szczecin, żeby sprawę zakończyć prawomocnym wyrokiem, postępowanie trwa dwa, trzy lata. W Warszawie trwa dłużej – około pięć, sześć lat. Dlatego jak możemy, to raczej Warszawy unikamy ze względu właśnie na czas trwania postępowania
W jaki sposób klienci trafiają do Pańskiej kancelarii?
Około 80 – 90 procent naszych klientów, to klienci z polecenia. Prowadziliśmy także webinaria i specjalne spotkania dla klientów. Dzięki temu klienci, którzy nas i naszych możliwości nie znali mają możliwość przyjść, a następnie podjąć z nami współpracę. Obserwujemy cały czas wzrost ilości klientów. Widząc to, co się dzieje w sądach zakładam, że takich spraw będzie coraz więcej. Jesteśmy na to przygotowani, rozbudowujemy zespół, tworzymy procedury dotyczące obsługi spraw na różnych etapach. Myślę, że ten rok i może jeszcze przyszły to będzie napływ takich spraw.
Co spowodowało, że klienci banków wpadali w sidła kredytów frankowych?
Dziś gdyby ktoś chciał wziąć taki kredyt, to najpierw wyciągnąłby telefon z kieszeni i sprawdził w internecie informacje dotyczące kursu franka, jego stabilności, czy dane przekazywane przez doradcę z banku są prawdziwe czy nie. Sprawdziłby kursy z kilku, kilkunastu lat i wiedziałby jak wygląda sytuacja na rynku kredytowym. W 1993 roku kurs franka do złotówki wynosił 1:1. Na początku 2004 roku frank kosztował ponad 3 złote. Przez krótki okres czasu. Ale w następnych latach posiadacze kredytów otrzymywali informacje, że frank jest stabilny.
Czyli coś jednak było z tym nie tak. Przecież wtedy ten kurs wzrósł o 300 procent w ciągu 11 lat. Bankom zależało na sprzedaży tych kredytów, bo one na nich więcej zarabiały. To pierwsza kwestia. Druga – to liczenie większej zdolności kredytowej. Moim zdaniem bezpodstawnie. Bardzo duża liczba naszych klientów wskazuje, że w bankach przekazano im informacje, że nie posiadają zdolności kredytowej w złotówkach. Ale mogą otrzymać kredyt we frankach. Wiele osób znajdowało się
w przeróżnych sytuacjach życiowych i byli zmuszeni podjąć takie decyzje. Ale mogli być przeświadczeni, że idąc do banku, instytucji zaufania publicznego, tak przynajmniej była postrzegana jeszcze kilkanaście lat temu, oferuje się im uczciwe i rzetelne rozwiązanie. Czego więc mieli się obawiać? Jakiego ryzyka? Dlaczego mieli nie wierzyć doradcom? Myślę także, że ludzie nie rozumieli wtedy dwóch kwestii – tego jak te kredyty będą faktycznie rozliczane, czyli jak wygląda cały mechanizm przeliczenia kwoty ze złotówek na franki oraz ustalania wysokości rat jakie potem zmuszeni byli płacić. Banki zatajały przed kredytobiorcami informacje, że jak rośnie kurs waluty, to rośnie też całe zadłużenie, czyli kapitał. Klienci, którzy do nas przychodzą po pomoc spłacają kredyt już kilkanaście lat i zadłużenie mają na podobnym lub wyższym poziomie. Przecież to jest chore!
A wszystko powinno być przez banki wprost i jasno wskazane, że taka sytuacja może mieć miejsce. Czasami zarzuca mi się, że jestem idealistą jeżeli chodzi o te kwestie. I moje podejście nie jest do końca zbieżne z tym jak wygląda sytuacja na tym rynku. Ale jeżeli zakładamy, że w relacjach uczciwość jest bardzo ważna, to dotyczy to również banku. Nikt nie stoi ponad prawem.
Ostatnio pojawiły się informacje, że banki liczą na to, że większość klientów frankowych zgodzi się na propozycje ugód. I nie pójdzie do sądu, skorzystają z ich propozycji.
Klienci, którzy poszli do sądu, złożyli pozew przeciwko bankom, oni ugody nie zawrą. Jeżeli ktoś się jednak zdecydująena taką ugodę, to będzie to znikoma ilość, jakiś ułamek procenta. Dzisiaj ponad 95 procent spraw jest wygrywanych. Zdecydowana większość, tych wyroków, to są nieważności umów. Jest tylko kilka procent niekorzystnych wyroków. Przy takiej statystyce ludzie zainteresowani są tym, żeby takie sprawy prowadzić do końca. Bo nagrodą za to jest bardzo duża wygrana końcowa. Chodzi najczęściej o setki tysięcy złotych. Ci, którzy nie złożyli pozwu mogli to zrobić z pewnej ciekawości, może nadziei, że bank im coś ciekawego zaproponuje. Kilka, może kilkanaście procent spraw zakończy się ugodami. Z pozostałymi ludzie albo pójdą do sądu, albo niestety nic z nimi nic nie zrobi. To błąd.
– Reklama –
Ludzie nie powinni zastanawiać się czy iść do sądu czy nie. Orzecznictwo jest jednolite i naprawdę trzeba się postarać, żeby przegrać taką sprawę. Dosłownie tak to dzisiaj wygląda. To już nie jest tak, że my się obawiamy, czy taką sprawę wygramy, czy nie. Raczej szukamy rzeczy, które mogą nam stanąć na drodze do sukcesu.
W mediach mówi się o tym, że obecnie również banki pozywają frankowiczów.
Tak, zdarzają się takie sytuacje, prowadzimy również takie sprawy. W ostatnim czasie takie pozwy składa mBank, ING, BPH czy PKOBP. Reprezentujemy klientów w takich sprawach opierając argumentację przede wszystkim na wyrokach TSUE, które w sprawach frankowych dobrze przyjęły się w naszym sądownictwie.
Czy może Pan wskazać jakąś ostatnią wygraną z bankiem?
Dosłownie kilka dni temu wyegzekwowaliśmy od Deutsche Bank kwotę znacznie przekraczającą pół miliona złotych.
Sąd Apelacyjny w Szczecinie zasądził tą należność dla klientów uznając umowę kredytową za nieważną, a bank jej nie zapłacił. Sprawa trafiła do komornika, który w ciągu kilku dni doprowadził do wyegzekwowania środków co do złotówki. O sprawie informowaliśmy na naszym funpage’u na portalu Facebook.
Co poradziłby Pan klientowi z kredytem frankowym?
Iść do sądu, walczyć o swoje, wyciągnąć konsekwencje wobec banku za jego działania.
